Δ. Κονταράκη: Αν κάποιος έχτιζε µε τούβλα την πόρτα στο Κέμπριτζ

Αν κάποιος έχτιζε µε τούβλα την πόρτα στο Κέμπριτζ

Το τι θα ακούσουμε  για την πανεπιστημιακή αστυνομία δεν λέγεται.

Από το ότι αναβιώνει το σπουδαστικό της ασφάλειας μέχρι ότι οι αστυνομικοί θα μπαίνουν στις αίθουσες διδασκαλίες και αν δεν τους αρέσουν αυτά που λένε οι καθηγητές, θα τους ζητούν το λόγο (και όμως, κάποιοι το πιστεύουν).
Με μερικά από αυτά απλά γελάς, µε άλλα θυμώνεις, αλλά υπάρχουν και ορισμένα που δεν ξέρεις πού ακριβώς να τα κατατάξεις.
Όπως ας πούμε τη διαμαρτυρία µιας ομάδας φοιτητών, η οποία αυτό που κατάλαβε από το σχέδιο της κυβέρνησης είναι ότι θέλει «τους φοιτητές στα σπίτια τους και την αστυνομία στις σχολές».
Προσέξτε, δεν πρόκειται για σύνθημα.

Είναι ο τίτλος της διαμαρτυρίας τους «Ενας χρόνος κλειστά πανεπιστήμια».

Έτσι, διεκδικούν από την Κεραμέως και τον Χρυσοχόίδη να δώσουν 30 εκατομμύρια για να ανοίξουν οι σχολές. Λες και δεν έχουν ακούσει τίποτα για κορονοιό, λες και είναι ιδεολογική επιλογή η τηλεκπαίδευση.
Έτσι, ξύπνησαν µια µέρα στο Μαξίμου και είπαν «βρε δεν διώχνουμε τους φοιτητές από τα πανεπιστήμια;». Το είπαν και σε μερικούς συναδέλφους στην Ευρώπη, τους άρεσε η ιδέα και έτσι έκλεισαν τα σχολεία και τα πανεπιστήμια σε όλο τον κόσµο. Και μιας και αναφερθήκαμε στον υπόλοιπο πλανήτη, εκεί να δείτε ωραίες συγκρίσεις.
Γράφει λοιπόν γνωστός πανεπιστημιακός για να σταματήσουμε να πιστεύουμε τα fake news της κυβέρνησης πως πουθενά στον κόσµο δεν υπάρχει µόνιµη παρουσία της αστυνομίας στις σχολές. Αλίµονο, γράφει, αν κάποιοι πιστεύουν πως στο Κέμπριτζ στη Σορβόνη και στο Γκέτινγκεν οι φοιτητές κυκλοφορούν ανάμεσα σε αστυνομικούς. Να υποθέσουμε βέβαια και εµείς µε τη σειρά µας πως στο Κέμπριτζ στη Σορβόνη και στο Γκέτινγκεν οι φοιτητές δεν τσιμεντώνουν πρυτανικά γραφεία, δεν αδειάζουν σακούλες απορριμμάτων στους πρυτάνεις, ούτε κρεμάνε ταμπέλες στο λαιµό τους. Και αν κάποιος το επιχειρούσε, δεν θα ξαναπατούσε το πόδι του όχι µόνο εκεί, αλλά ούτε σε καντίνα πέριξ του πανεπιστημίου.

Σε αντίθεση µε τα καθ’ ηµάς που αυτό θεωρείται «ελευθερία της ακαδημαϊκής έκφρασης» και αγωνιστική κινητοποίηση.

Κάποιοι  θα πουν ότι τα περιστατικά βίας και ανοµίας εντός των πανεπιστημίων είναι μεμονωμένες περιπτώσεις και κρίµα να καπελώνουν το σπουδαίο έργο που επιτελείται στα ελληνικά πανεπιστήμια. Θα συμφωνήσουμε ότι έχουμε εξαιρετικούς καθηγητές, λαμπρούς φοιτητές, σπουδαίο ερευνητικό έργο και καινοτόμα προγράμματα. Πώς γίνεται λοιπόν όλα αυτά να καπελώνονται από µια χούφτα ανθρώπων που όποτε θέλουν κάνουν καταλήψεις αμφιθεάτρων, μπουκάρουν σε αίθουσες, σπάνε δημόσια περιουσία, τραμπουκίζουν ή και βιαιοπραγούν καθηγητές; Το πώς και γιατί επέτρεψε η ελληνική κοινωνία να διαιωνίζεται αυτό το καθεστώς είναι µεγάλη ιστορία. Πάει πακέτο µε το φοβικό σύνδρομο, κατάλοιπο της Μεταπολίτευσης, µη τυχόν και θεωρηθούν χουντικοί όσοι πιστεύουν ακόμα στις ευνομούμενες κοινωνίες.
ΠΗΓΗ: “ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΥΠΟΣ”

0 ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password