Αλληλοφάγωμα γονέων & εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής!

Ένα κείμενο που εκφράζει όλες τις σκέψεις, ανησυχίες και προβληματισμούς μιας μητέρας παιδιού με ειδικές ανάγκες αλλά ταυτόχρονα και εκπαιδευτικού για την μεγάλη συζήτηση που γίνεται αν θα πρέπει να είναι ανοικτά ή κλειστά τα σχολεία ειδικής αγωγής.

Το κείμενο

«Με θλίβει βαθιά η κόντρα μεταξύ εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής και γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Γράφονται πολύ σοβαρές προσβολές και από τη μία και από την άλλη πλευρά, ανεπίτρεπτες. Είναι ντροπή να υπάρχει τέτοια υποτίμηση και προσβλητική συμπεριφορά ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν κοινά σημεία στην αποστολή της ζωής τους και που θέλουν να βοηθήσουν τα ίδια άτομα, τις ίδιες ψυχάρες, τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες. Είναι ντροπή.

Κι αν κάτι έχω μάθει καλά όλα αυτά τα χρόνια από το δικό μου το παιδί κι από όλους τους μαθητές μου είναι ότι όταν υπάρχει καλή συνεργασία, αλληλοεκτίμηση και αλληλοσεβασμός μεταξύ γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής, τα αποτελέσματα είναι εντυπωσιακά. Αντίθετα, όταν κανείς δεν υπολογίζει κανέναν και υπάρχει αλληλοϋποτίμηση, και τα παιδιά πατάνε φρένο σε όλα, συχνά-πυκνά και όπισθεν…

Πέρυσι την άνοιξη

Αυτό που ισχύει είναι ότι ναι, τα ξέχασαν τα παιδιά μας τον Μάιο πέρυσι, δεν τους άνοιξαν τα σχολεία, με ελάχιστα κρούσματα, και οι εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής στον αγώνα των γονέων δεν στάθηκαν δίπλα τους. Ήταν άφαντοι.

Και φυσικά και ισχύει ότι δεν υπάρχει περίπτωση να γίνει τηλεκπαίδευση στα παιδιά μας.

Και βεβαίως και είναι πιο απαραίτητα τα σχολεία για τα παιδιά με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες από ό,τι στα υπόλοιπα, και για το δομημένο τους πρόγραμμα και για την κοινωνικοποίησή τους.

Και οπωσδήποτε τα σχολεία ειδικής αγωγής προσφέρουν και θεραπεία.

Από την άλλη πλευρά όμως, τα δεδομένα δεν είναι τα ίδια τώρα. Και η υγεία είναι πιο απαραίτητη από οτιδήποτε. Τα κρούσματα πολλαπλασιάζονται με τρελούς ρυθμούς και τα σχολεία ειδικής αγωγής έχουν γίνει βόμβες κοβιντ.

Αν εγώ κολλήσω ή ο Γιάννης μου και πρέπει απλά και μόνο να νοσηλευτούμε, καταστρέφεται όλο το οικοδόμημα που έχουμε χτίσει τόσα χρόνια. Ακόμη και αν ζήσουμε θα πρέπει να ξαναρχίσουμε από το μηδέν.

Πραγματικά ευτυχισμένοι άνθρωποι όσοι δεν γνωρίζουν ή δεν αντιλαμβάνονται τη σοβαρότητα της κατάστασης. Εύχομαι να είναι και τυχεροί..

Στα ειδικά σχολεία

Στα ειδικά σχολεία, που λέτε, υπάρχει αλληλεπίδραση με πάρα πολλούς ανθρώπους. Τα περισσότερα είναι τεράστια. Έχουν πολύ προσωπικό και πολλά παιδιά. Άτομα για τη μεταφορά, οδηγοί, εκπαιδευτικοί. Και όλοι συνωστισμένοι.

Στα ειδικά σχολεία δεν φοιτούν μόνο μαθητές με αναπηρία και αυτισμό. Τα παιδιά με αυτισμό και νοητική υστέρηση τις περισσότερες φορές είναι τα πιο συνεργάσιμα και πειθαρχημένα. Φορούν τη μάσκα τους, κρατούν αποστάσεις. Φοιτούν όμως και παιδιά με παραβατικότητα, με σοβαρές ψυχιατρικές παθήσεις και πολλά άλλα που δεν θα ήθελα να θίξω. Και δεν είναι μόνο μικρά παιδιά. Είναι και πολύ μεγάλα. Φτύνουν, δέρνονται, φιλιούνται, χτυπιούνται, σε αγκαλιάζουν, ενώ ξέρουν ότι δεν πρέπει, χαμουρεύονται.

Οι εκπαιδευτικοί ειδικής αγωγής αναγκάζονται και παίζουν το ρόλο του Βέγγου- διαιτητή.

Το μισό προσωπικό λείπει με άδειες ειδικού σκοπού για τα δικά του παιδιά και καλά κάνει.

Οι τάξεις είναι καμαρούλα μια σταλιά δύο επί τρία. Σου μιλάει ο μαθητής και σε φτύνει, ακόμη κι όταν δεν έχει σιελόρροια..

Και, εν τέλει, αν έχει αποφασιστεί να γίνει τέστ κοβιντ στα παιδιά μας και στους εκπαιδευτικούς αυτό είναι θετικό. Το ξέρω ότι κάποια παιδιά θα δυσκολευτούν και θα ενοχληθούν αλλά το απέναντι σενάριο δεν είναι απλά δύσκολο και ενοχλητικό, είναι εφιάλτης. Το τρομακτικό θα είναι να κολλήσουμε όλοι μαζί και να πάμε βόλτα στο σπίτι μας τον κοβιντ, να κολλήσουν πάλι όλοι οι υπόλοιποι μαζί.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, εννοείται ότι θα επέλεγα ακόμη και αν δε δουλεύει κανείς άλλος στη χώρα, να πηγαίνει ο γιος μου στο σχολείο του κι εγώ στο δικό μου. Το σχολείο είναι χαρά και ευτυχία και… φυσικά.. αργία μήτηρ πάσης κακίας. Φυσικά και ο Γιάννης μου ζορίστηκε παρά πολύ στην προηγούμενη καραντίνα. Πήρε 12 κιλά και ήταν ήδη παχύσαρκος. Η ζωή μας ήταν ένας διαρκής αγώνας κάθε στιγμή. Μέχρι τις 2 το πρωί που τελικά κοιμόταν αφού είχε χαλάσει εντελώς το πρόγραμμα του. Αλλά ο κίνδυνος είναι τεράστιος. Όσοι δεν έχουμε κοβιντ και είμαστε σε ειδικά σχολεία είτε ως μαθητές είτε ως εκπαιδευτικοί από τύχη επιπέδου τζόκερ είναι…

Αλληλοκατηγορίες

Από όλα αυτά που έχω διαβάσει τις τελευταίες ημέρες μεταξύ γονέων παιδιών με ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες και εκπαιδευτικών ειδικής αγωγής μια διαπίστωση έκανα: το επίπεδο το ρίξατε παρά πολύ, ασυγχώρητα. Δεν ξεχνιούνται τέτοια γραφόμενα.

Κι ένα μάθημα πήρα: Αν δεν ξέρω σφαιρικά και εμπεριστατωμένα οποιοδήποτε ζήτημα να μην ξαναεκφέρω γνώμη ποτέ, ειδικά αν στόχος είναι να βρεθεί φταίχτης.

Λυπάμαι συνάδελφοι και φίλοι γονείς ΑΜΕΑ αλλά όλα αυτά τα σχόλια τα πήρα προσωπικά και με έθιξαν διπλά. Ούτε ως γονέας θέλω να παρκάρω το παιδί μου, ούτε ως εκπαιδευτικός θέλω να κάθομαι και να πληρώνομαι. Και από ανθρώπους που έχουν φάει χοντρό αλάτι με τη χούφτα, σε τόσο δύσκολες στιγμές, περίμενα αλληλεγγύη και όχι αλληλοφάγωμα.. και μια κι εγώ είμαι στη μέση, θα φάω τις περισσότερες, ή θα φαγωθώ πρώτη..»

Το κείμενο είναι της Maria Tzemi που δημοσιεύτηκε στην ομάδα «ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΕΣ Β’ΘΜΙΑΣ ΜE ΠΡΟΥΠΗΡΕΣΙΑ» από τον Spyros Stergiopoulos

0 ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password