Μαρία Δόλογλου :”Όταν η ελπίδα και η ψυχική ανθεκτικότητα μας πάνε ως τα αστέρια”

Γράφει η Δόλογλου Μαρία*

Όταν η ελπίδα και η ψυχική ανθεκτικότητα μας πάνε ως τα αστέρια.

Η ελπίδα ανήκει στην κατηγορία των θετικών συναισθημάτων και ορίζεται ως η αποφασιστικότητα του ατόμου να επιτύχει τους στόχους του σε συνδυασμό με την πεποίθηση ότι υπάρχουν εναλλακτικές διαδρομές για να το πραγματώσει.

Η ψυχική ανθεκτικότητα μια ακόμη έννοια της θετικής ψυχολογίας  έχει να κάνει με την ικανότητα του ατόμου να ανακάμπτει έπειτα από αρνητικές συναισθηματικές εμπειρίες και βιώματα αλλά και με το κατά πόσο το άτομο αποκρίνεται στις προκλήσεις και τις αντιξοότητες του περιβάλλοντος με επιτυχία υιοθετώντας ακόμη και νέες στρατηγικές απέναντι στο πρόβλημα που του παρουσιάστηκε.

Κάπου εκεί η ψυχική ανθεκτικότητα συναντά την ελπίδα η λέξη κλειδί είναι η πίστη στο καινούργιο και το εναλλακτικό .Η τάση δηλαδή του ατόμου να υιοθετεί νέες στρατηγικές ,να δοκιμάζει νέους δρόμους αντιμετώπισης προβλημάτων χωρίς να κάμπτεται από την δυσκολία και χωρίς να νοιώθει ανήμπορο να διαμορφώσει καλύτερες συνθήκες για το μέλλον του.

<<Ότι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό>> Αυτή η μικρή φράση του Νίτσε συμπυκνώνει όλη την ουσία ανάμεσα στην σχέση ελπίδας και ψυχικής ανθεκτικότητας .Ένα άτομο με ισχυρή ιδιοσυγκρασία συνήθως έχει τα δύο αυτά στοιχεία έντονα στην φαρέτρα του ψυχολογικού του οπλοστασίου έτοιμα να τα αξιοποιήσει προς όφελός του  με την πρώτη αναποδιά . Τα ψυχικά ανθεκτικά άτομα τείνουν προς την αισιόδοξη πλευρά της ζωής και ξεπερνούν με μεγαλύτερη ευκολία την αναστάτωση που προκαλούν οι αναποδιές και οι ματαιώσεις. Αυτό συμβαίνει γιατί η αισιόδοξη προοπτική τα κάνει να τολμούν ,να δοκιμάζουν χωρίς να φοβούνται την αποτυχία διαφορετικά μονοπάτια και να επιλέγουν συχνά την σκέψη έξω από το κουτί εμπιστευόμενοι με σιγουριά το ένστικτο και την ευθυκρισία τους.

Οι ανθεκτικοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν την οδύνη ως ευλογία δεν αντιστέκονται ούτε πέφτουν σε αυτολύπηση. Έχουν την πεποίθηση ότι μέσα στις αναποδιές κρύβονται δώρα για αυτούς ,βλέπουν μέσα στις πιο σκληρές στιγμές την ευκαιρία να πάνε λίγο ψηλότερα ,μετατρέπουν την ατυχία σε σκαλοπάτι προς την αυτοπραγμάτωση .Η ελπίδα για το καλύτερο αύριο δεν τους εγκαταλείπει και όπως ο Οσκαρ Ουάιλντ λέει όλοι ζούμε μέσα σε βούρκο αλλά κάποιοι από εμάς  κοιτάζουν τα άστρα. Οι ανθεκτικές ψυχές με ελπίδα κοιτούν τα άστρα ακόμη και εάν ακόμη βρίσκονται στον βούρκο ,δεν σταματούν να οραματίζονται την στιγμή που θα τα φτάσουν.

 

Κλείνω με κατακλείδα ένα ποίημα του πέρση μυστικιστή ποιητή των Σούφι Ρουμί.

Είδα την οδύνη να πίνει μια κούπα θλίψη

και της φώναξα από πέρα :

Έχει γεύση γλυκιά έτσι δεν είναι ;

Με κατάλαβες ,αποκρίθηκε η οδύνη,

και μου χάλασες το έργο .Πως λοιπόν μπορώ να πουλώ τη θλίψη ,

όταν γνωρίζεις ότι είναι ευλογία;

*Η Μαρία Δόλογλου είναι υποψήφια διδάκτορας ηγεσίας Οργανωσιακής ψυχολογίας – συμπεριφοράς

 

0 ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password