Κάτσε καλά Γεράσιμε… Οι μαθητές που δεν έκατσαν καλά!

Επίκαιρο γίνεται πάλι το βιβλίο του Δημήτρη Σκλαβενίτη “Κάτσε καλά Γεράσιμε”.

Ο τίτλος αντλείται από την τελευταία μεγάλη μαθητική κινητοποίηση της μεταπολίτευσης επί Υπουργείας Γεράσιμου Αρσένη, την περίοδο 1998-1999.

 Στο βιβλίο γίνεται μία ιστορική καταγραφή των μαθητικών καταλήψεων της μεταπολιτευτικής περιόδου και ειδικότερα από το 1974 μέχρι και το 2000.

Κάνοντας μια ιστορική έρευνα και αναλύοντας τις συνθήκες εκείνες που μπορούν να κάνουν έναν έφηβο να προχωρήσει πέρα από την αποχή ή το συλλαλητήριο, ο Δημήτρης Σκλαβενίτης μελετά στο βιβλίο του όλες εκείνες τις φορές που οι μαθητές δημιούργησαν κίνημα.

Οι πρόσφατες μαθητικές καταλήψεις έφεραν Στην επικαιρότητα και πάλι την ιστορική έρευνα  του Δημήτρη Σκλαβενίτη ο οποίος παραχώρησε συνέντευξη  στο news247.gr

Αποσπάσματα της συνέντευξης:

Στα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια, παρά την προσπάθεια της κυβέρνησης, όπως αναφέρετε, να κρατήσει τις όποιες πολιτικές δραστηριότητες μακριά από τα σχολεία, εμφανίστηκαν οι μαθητικές παρατάξεις. Ποια ήταν η επιρροή τους στις μαθητικές κινητοποιήσεις και η πορεία τους στο διάστημα που ακολούθησε;

Οι δεξιές κυβερνήσεις των πρώτων χρόνων της Μεταπολίτευσης δεν θα μπορούσαν να μην αφουγκραστούν την καταπιεσμένη πολιτική έκφραση της ελληνικής κοινωνίας και την δυναμική διεκδικήσεων που είχε αρχίσει να αναπτύσσεται στις τάξεις της μαθητικής νεολαίας. Έτσι, το 1975 η κυβέρνηση της Ν.Δ. προχώρησε στην επανασύσταση των μαθητικών κοινοτήτων με στόχο να κατευνάσει το αγωνιστικό πνεύμα που είχε δημιουργηθεί στις τάξεις των μαθητών και να ικανοποιήσει έστω και προσχηματικά το αίτημα για ελεύθερο μαθητικό συνδικαλισμό. Από την πλευρά τους οι μαθητές άρχισαν να οργανώνονται σε κομματικές παρατάξεις, στις οποίες έβρισκαν ευρύ πεδίο δράσης για να ανακαλύψουν την πολιτική τους ταυτότητα και σε συνδυασμό με τη συμμετοχή τους στις μαθητικές κοινότητες να προσδιορίσουν τους στόχους και να θέσουν τις βάσεις για την συγκρότηση μιας συλλογικής διαμαρτυρίας.

Όπως ήταν αναμενόμενο, τα κόμματα της Αριστεράς –μικρότερα και μεγαλύτερα– ήταν τα πρώτα που δημιούργησαν τις θυγατρικές μαθητικές τους παρατάξεις, αποσκοπώντας στο να αποκτήσουν αυριανούς ψηφοφόρους και να δημιουργήσουν μελλοντικά στελέχη. Την ίδια τακτική ακολούθησε όμως και η Ν.Δ., ιδρύοντας την δική της μαθητική παράταξη (ΜΑΚΙ), περισσότερο ως αντίπραξη των αριστερών μαθητικών παρατάξεων για να κρατήσει τους μαθητές μακριά από την πολιτική δράση εις βάρος της κυβέρνησης. Επιπλέον, μέσω της αυστηροποίησης των μαθητικών κανονισμών στα σχολεία, το υπουργείο Παιδείας επιχειρούσε να ανακόψει την ραγδαία πολιτικοποίηση των μαθητών που έπαιρνε τη μορφή συνδικαλιστικής δράσης για ζητήματα όπως ο εκδημοκρατισμός της εκπαίδευσης, η συμμετοχή των μαθητών στον εορτασμό του Πολυτεχνείου, η στροφή προς την τεχνική εκπαίδευση κ.ά.

Με τον ερχομό του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία το 1981 υπήρξε ένα δημοκρατικό άνοιγμα των σχολείων, το οποίο εκφράστηκε μέσω του νέου μαθητικού κανονισμού ο οποίος ευνοούσε την πολιτική ενασχόληση και τον μαθητικό συνδικαλισμό. Ωστόσο, η νέα κυβέρνηση δεν ήταν διατεθειμένη να αφήσει ανεξέλεγκτη τη δράση των πολιτικών δυνάμεων που θα επιχειρούσαν να αναπτυχθούν εντός των σχολών για να αντιταχθούν στην πολιτική της. Ο έντονος κομματισμός της εποχής της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ (1981-1989) θα έχει αντίκτυπο και στα σχολεία, με τους μαθητές-μέλη των κομματικών παρατάξεων να διαγκωνίζονται ποια παράταξη θα λάβει τις περισσότερες ψήφους στις μαθητικές εκλογές. Από το 1990 κι έπειτα οι μαθητικές παρατάξεις αρχίζουν να εκλείπουν, με μόνο αυτές των μεγάλων κομμάτων να συνεχίζουν να δραστηριοποιούνται, έχοντας ωστόσο διαρκώς μειούμενο αντίκτυπο στο χώρο των σχολείων”.

 

Η συνέχεια της συνέντευξης στο news247.gr  εδώ

0 ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password