«Κακομαθημένοι» μαθητές και «αγανακτισμένοι» πολίτες και πολιτικοί, της Μαρίνας Κουρτίδου

Με αφορμή το φαινόμενο των μαθητικών καταλήψεων και την κυβερνητική αντίδραση και προτού να εκφέρουμε σχόλια ή να γινόμαστε αποδέκτες τους  στα κανάλια, στους δρόμους, έξω από τα σχολεία ή στα σαλόνια των σπιτιών μας, ας κάνουμε πρώτα μερικές βασικές παραδοχές:

  • «Κακομαθημένες» γενιές κυβερνούν στον τόπο μας τουλάχιστον τα τελευταία 40 χρόνια: Εξαγοράζουν αγώνες ή θητείες σε πολιτικές νεολαίες με κατοπινά αξιώματα και υπουργικούς θώκους, χρηματίζονται, αυθαιρετούν, παλινωδούν, δεν έχουν πολιτική σκέψη και συγκροτημένη πολιτική ιδεολογία, δεν έχουν ήθος, με όλες τις συνέπειες που έχει αυτό για τον τόπο. Η «κακομαθημένη» μάλιστα πολιτική τους στάση τα τελευταία χρόνια δεν έχει και συγκεκριμένη κομματική ταυτότητα. Μεταπηδούν από το ένα κόμμα στο άλλο, αναλόγως του νόμου της προσφοράς και της ζήτησης, και μπορείς να τους βρεις ενταγμένους σε οποιοδήποτε πολιτικό κόμμα ή και μόρφωμα.
  • Το ίδιο συμβαίνει και με τη … λαϊκή βάση: Κι εμείς οι πολίτες ως «κακομαθημένα» παιδιά συμπεριφερόμαστε παρομοίως, όντες συνήθως «ιδιώτες» (idiot) ή στην καλύτερη περίπτωση ψηφοφόροι του ενός ή του άλλου κόμματος ανά τετραετία.
  • Η άποψη περί υποκίνησης των μαθητικών καταλήψεων από συγκεκριμένα κόμματα μόνο φαιδρή μπορεί να χαρακτηριστεί. Αναμφίβολα ΚΝΕ και ΠΑΜΕ έχουν την πιο έντονη πολιτική παρουσία και δράση στα συνδικάτα, τη νεολαία, τις διαμαρτυρίες/πορείες, αλλά δυστυχώς για τους «αγανακτισμένους» μας πολίτες και πολιτικούς η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών δεν είναι κομματικά ενταγμένη και δε φέρει ακόμα τουλάχιστον κομματική ταυτότητα.
  • Το γεγονός πως οι μαθητικές καταλήψεις έγιναν η πρώτη και η εύκολη απάντηση των «κακομαθημένων» μαθητών, όταν αισθάνονται πως καταπνίγεται η φωνή τους και τα δικαιώματα τους ή όταν θέλουν να καταστήσουν αισθητή την παρουσία τους, είναι αναμφισβήτητο. Αναμφισβήτητο είναι ωστόσο και το γεγονός πως με αυτήν την «εύκολη» λύση και χωρίς άλλες συντονισμένες ενέργειες και δράσεις διαμαρτυρίας η κατάληψη ως έσχατο μέσο πολιτικής πίεσης ευτελίζεται και εκφυλίζεται. Αποτελεί όμως, όπως και να χει, ένα σημαντικό πολιτικό σχόλιο για την επικαιρότητα από την πλευρά των μαθητών που δεν μπορούμε να το παραβλέπουμε ή να το τιμωρούμε με αυθαίρετες υπουργικές αποφάσεις.
  • Το ελληνικό σχολείο κατά τη διάρκεια της τρέχουσας υγειονομικής κρίσης αντιμετωπίζεται από την πολιτική ηγεσία ως ένα παράλληλο μεν, κατώτερο δε σύμπαν: Οι οδηγίες και τα πρωτόκολλα της Πολιτικής Προστασίας και του ΕΟΔΥ διαφοροποιούνται, όταν αφορούν τα σχολεία και απλουστεύονται.
  • Σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης παρατηρούνται όσα βιώνουμε καθημερινά όλοι, μεγάλοι και μικροί, μαθητές, γονείς και εκπαιδευτικοί. Ας τα υπενθυμίσουμε εν τάχει, γιατί ως Έλληνες έχουμε και μια τάση προς τη λήθη:
  • Συνωστισμός στα προαύλια (όπου υπάρχουν) ή στους διαδρόμους (όπου δεν υπάρχουν προαύλια).
  • Συνωστισμός στις συνήθως μικρές τάξεις, με μέσο όρο στη Β/θμια τουλάχιστον 22-25 μαθητές.
  • Κακός εξαερισμός αρκετών αιθουσών και απορία πώς θα μένουν ανοιχτά παράθυρα και πόρτες το χειμώνα.
  • Έλλειψη διοικητικού προσωπικούκαι επιστασίας τόσο για ανάληψη διοικητικών εργασιών, που διπλασιάζονται σε περιπτώσεις κρουσμάτων, όσο και για επίβλεψη των σχολικών χώρων.
  • Έλλειψη Υγειονομικού προσωπικού (ως Υγειονομικός υπεύθυνος για τη διαχείριση κρουσμάτων με υπουργική απόφαση καθίσταται ένας εκπαιδευτικός του σχολείου! Με νέα επίσης απόφαση ορίζεται και ένας εκπαιδευτικός ως Υπεύθυνος Σχολικής ζωής, ο τελευταίος μάλιστα απαλλάσσεται από το καθήκον της εφημερίας, προκειμένου να προβεί στο … έργο του! Μόνο που οι εφημερίες θα έπρεπε να διπλασιαστούν, αλλά αυτό δε φαίνεται να αφορά τους ιθύνοντες).
  • Έλλειψη καθαρισμού και απολύμανσηςστις αίθουσες, τις τουαλέτες, τους διαδρόμους, εν ώρα λειτουργίας του σχολείου, σε τακτά χρονικά διαστήματα.
  • Συνωστισμός στα σχολικά λεωφορείακαι αμφίβολη απολύμανση.
  • Μετακινήσεις μαθητών και αλλαγή αιθουσώνυποχρεωτικά κατά τις ώρες των Προσανατολισμών στη Β’ και Γ΄Λυκείου.
  •  Νήπιαπου τρώνε με τα ταπεράκια τους στους αύλιους  χώρους, καθισμένα στο δάπεδο. (Αλήθεια πού θα τρώνε το χειμώνα και ποιος θα καθαρίζει τα τραπεζάκια τους; Φαντάζομαι τα ίδια, με την καλλιεργημένη τους «ατομική» ευθύνη κι όχι ως «κακομαθημένα» παιδιά! )
  • Η δυσαρέσκεια, ο φόβος και η ανασφάλεια είναι εμφανή τόσο στους Συλλόγους Εκπαιδευτικών όσο και στους Συλλόγους Γονέων. Κυρίαρχο συναίσθημα μεταξύ μας είναι η απογοήτευση για την απαξίωση και την εγκατάλειψη του σχολείου. Ας το παραδεχτούμε, όσο κι αν κάποιοι κομματικά προσκείμενοι στην κυβέρνηση, εκπαιδευτικοί και γονείς, προσπαθούν να εφεύρουν δικαιολογίες για τις κυβερνητικές παλινωδίες: Όλοι μας νιώθουμε πεταμένοι στον Καιάδα! Το πρόσχημα μάλιστα της οικονομικής αδυναμίας αυτού του τόπου και το επιχείρημα πως δεν έχει τους πόρους να προστατέψει τη σχολική κοινότητα έχει όλο και λιγότερους υποστηρικτές. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό πώς μεταστρέφεται η κοινή γνώμη, όταν συνειδητοποιεί πως πρέπει εν τέλει να πληρώσει τα διαγνωστικά τεστ για τα μέλη της οικογένειας της από την τσέπη της, τουλάχιστον 2 φορές: μια στην αρχή του ιού και μια στο τέλος. Διαφορετικά πώς θα προσέλθει στο σχολείο ο μαθητής ή ο εκπαιδευτικός;

Οι παραπάνω παραδοχές άραγε δεν αντανακλώνται στο συνειδητό και ασυνείδητο των παιδιών μας; Δε βιώνουν οι μαθητές τα παραπάνω αδιέξοδα, δε νιώθουν τα ίδια συναισθήματα, δεν έχουν τις ίδιες προσλαμβάνουσες με όλους μας;

Εμείς οι ίδιοι όσο κι αν προσπαθούμε να συγκρατηθούμε  είτε στις τάξεις μας είτε στις οικογένειες μας δεν εκφράζουμε με λεκτική και εξωλεκτική επικοινωνία το φόβο, την απογοήτευση, την οργή μας, την εναντίωση ή τον εξαναγκαστικό συμβιβασμό μας;

Η μαθητική νεολαία μεγαλώνει ανέγγιχτη, στο χρυσό κλουβί της; Δε νιώθει, δεν ακούει, δε βλέπει; Είναι «κακομαθημένη» και μας κάνει να «αγανακτούμε»;

Η νεότητα κατοικεί εδώ, σε αυτόν τον τόπο, μαζί μας. Αποτελεί την πιο ευαίσθητη λόγω απειρίας χορδή της κοινωνίας. Πάλλεται και προσλαμβάνει. Αφουγκράζεται και καταγράφει στο θυμικό της αισθήσεις και συναισθήματα δικά μας και του ευρύτερου περιβάλλοντος της. Αποτελεί υποδοχέα όλων αυτών. Επωμίζεται τόσο το δικό μας αδιέξοδο όσο και τη δική μας ενοχή για όσα έπρεπε να κάνουμε και δεν κάνουμε. Κι όταν αισθανθεί την ανάγκη να ακουστεί, η χορδή της γίνεται συχνά εκκωφαντική!

Μπορούμε να λοιδορούμε τη νεότητα και να της βάζουμε ετικέτες; Ας μετρήσει ο καθένας μέσα του τι έκανε και τι δεν έκανε μέχρι τώρα και μετά ο αναμάρτητος  πρώτος … την ετικέταν «του κακομαθημένου» βαλέτω!

Και εν πάση περιπτώσει, αν θέλουμε τα παιδιά μας να πηγαίνουν στο σχολείο τους και να μελετούν κατόπιν τα μαθήματα τους στο σπίτι, με ηρεμία και αφοσίωση, ας ενεργήσουμε εμείς ως κοινωνία πολιτών, εμπράκτως, διαμαρτυρόμενοι πολιτικά κι όχι σχολιάζοντας υποτιμητικά τις συμπεριφορές των άλλων, όταν μάλιστα πρόκειται για συμπεριφορές ανηλίκων!

Ας ενεργοποιηθούν επιτέλους οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, αν και εφόσον αισθάνονται ότι απαξιώνονται ή και κινδυνεύουν, ώστε να απελευθερωθούν στη συνέχεια και οι μαθητές από το βάρος της πρώιμης ηλικιακά κι ενδεχομένως άστοχης αλλά απολύτως δικαιολογημένης τους πολιτικής αντίδρασης!

 

Μαρίνα Κουρτίδου, Φιλόλογος, ΜΔΕ (Επιστήμες Αγωγής)

0 ΣΧΟΛΙΑ

Αφήστε ένα σχόλιο

Login

Welcome! Login in to your account

Remember me Lost your password?

Lost Password